logo-samandehi

امام حسین (ع) و افرادی که او را از ادامه ی مسیر ممانعت کردند.

بعد از عبدا…. بن عباس ، عبدا…. بن جعفر هنگامی که امام حسین (ع) از مکه بیرون رفتند نامه ای نوشت و به وسیله ی پسران خود {عون و محمد} نزد امام روانه کرد که در این نامه نوشته بود که از این سفر برگرد اگر تو کشته شوی نور خدا در زمین خاموش می شود تو راهنمای مردم هستی و امید مؤمنین به تو است.

۴- محمد بن حنفیه : سید بن طاووس در کتاب لهوف از کتاب احمد بن حسین بن عمربن بریده که محدثی مورد اعتماد است نقل کرده است که حضرت امام صادق (ع) فرمودند : شبی که صبح فردایش امام حسین (ع) از مکه حرکت کرد محمد بن حنفیه امام را ملاقات کرد و به آن حضرت عرض کرد شما اهل عراق را می شناسید و میدانی که با پدر و برادرت چه کردند می ترسم با تو نیز چنان کنند اگر در مکه بمانی از همه کس عزیز تر هستی . امام فرمودند: برادر! می ترسم یزید مرا در حرم خانه ی خدا بکشد و به این جهت حرمت خانه ی خدا از بین برود محمد بن حنفیه گفت: اگر چنین است به سوی یمن یا در بیابان ها ی اطراف ان برو تا کسی به تو صدمه ای نرساند امام فرمود: در آن چه که گفتی فکر می کنم سحرگاهان امام از مکه حرکت کرد و محمد بن حنفیه وقتی آگاه شد امد و به امام گفت: مگر به من وعده ی تأمل کردن ندادی ! حضرت فرمود: پس از رفتن تو پیامبر به من امر فرمودند: ای حسین! بیرون برو که خواسته خدا آن است که تو را کشته ببیند محمد بن حنفیه گفت: پس برای چه این زنان را با خود می بری امام در جواب فرمود: پیامبر(ص) فرموده است که : خدا می خواهد این زنان را اسیر ببیند سپس امام حرکت کرد و رفت .

از جمله ی کسانی که امام را از رفتن به سوی عراق منع می کردند عبدا… بن مطیع عدوی و عبدا… بن سلیم اسدی ، و فرزدق شاعر معروف تمامی این ها از امام در نهایت خواهش می خواستند که از این سفر خودداری کند اما امام بر ادامه ی این راه بسیار مصر بود زیرا شیعه بر این اعتقاد است که امام به وظیفه ی مخصوص خود عمل می کرد و روایات معتبر چنین می گوید که هر یک از ائمه ی خدا نامه ای مخصوص به خود داشتند که آن را باز می کردند و به آنچه در آن نوشته بود عمل می کردند.

منبع : لهوف ص ۱۲۷ و ۱۲۸ و غیبت نعمانی باب ۳ ص ۵۲ تا ۵۵ .

امام هیچگاه بهانه ای به دست دشمن نداد و از مظلومیت خود نکاست زیرا امام برای حفظ دین از شر معاویه و راهزنانیی چون ابوسفیان با اهل و عیال خود چنین مسافرتی را در پیش گرفت و  می خواست اهل بیت را از این شهر به آن شهر و حرم پیغمبر را آواره و در به در باشند تا ظلم و کفر بنی امیه به این شکل آشکار شود امام بر این باور است که جهاد شهادت و اسارت ضامن بقای دین و حفظ مسلمانان و اسلام است و نه اینکه خود و اهل بیت را در کشتن و هلاکت بداند. امام  می دانست باید کشته شود تا بنی امیه ذلیل شود و دوست و دشمن از خباثت و عناد ال امیه با دین و پیامبر اسلام پی ببرند امام حسین (ع) کشته می شود تا قیام قیامت وسیله ی نجات مردم باشد گریه بر حسین و بر مصائب او و یاد مشقات او  موجب رهایی از جهنم و رفع گرفتاری هاست یاد حسین (ع)  تبلیغ دین است .

منبع کتاب : تاریخ سیدالشهدا ، نوشته ی آیت ا… شیخ عباس صفائی حائری .

دیگر ...