logo-samandehi

حر بن یزید ریاحی (قسمت اول )

در نزدیکی های کوفه امام حسین (ع) با حربن یزید ریاحی که به همراه هزار سوار بود با امام برخورد کرد امام از او پرسید ایا برای یاری ما امده ای یا برای جنگ با ما حر گفت : یا ابا عبدا… برای جنگ با شما امده ام امام فرمود: لا حول ولا قوه الا العی العظیم و بین آنها گفت گویی صورت گرفت امام به او فرمود : اگر به انچه نوشته ای و انچه فرستادگان شما گفته اند مخالف هستی من به جایی که امدم بر می گردم اما حر و یارانش از بازگشت امام جلوگیری کردند.

نشانه های سعادت حر:

حر در مواجه با امام حسین (ع) بسیار مؤدب و با رعایت شأن پسر پیامبر (ص) رفتار می کرد و به حضرت فرمود: راهی را انتخاب کن که نه به کوفه بروی و نه مدینه تا من نزد ابن زیاد عذر داشته باشم و بگویم که حسین به راهی رفته بود که من او را ندیدم !

امام حسین ( ع) راه سمت چپ را انتخاب فرمودند (عذیب هجانات)  در همین زمان نامه ی ابن زیاد به حر تحویل داده شد در این نامه دستور داده بود که بر امام حسین (ع) سخت بگیرد حر و یارانش از رفتن امام ممانعت کردند امام به آنها فرمود: مگر تو نگفتی به راهی برویم که غیر از راه کوفه و مدینه باشد حر گفت اما عبیدا…. در این نامه دستور داده که بر شما سخت بگیرم و جاسوسی را بر من گماشته تا دستورات او را اجرا کنم .

در این هنگام امام به پا ایستاد و برای اصحاب خود خطبه ای خواند: بعد از حمد و ثنای الهی و درود بر رسول خدا فرمودند که ای مردم انچه برای ما پیش امده می بینیم دنیا تغییر کرده زشتی ها اشکار و نیکی ها روی گردانده و بر خلاف مراد انسان عمل می کند اما از دنیا چیزی باقی نمانده مگر به اندازه ی قطره ای که پس از ریختن آب که در ظرف می ماند و جز یک زندگی پست مانند زمین شوره زار. مگر نمی بینید که به حق عمل نمی شود و از باطل جلوگیری نمی شود و نتیجه ی ان این است که مؤمن خواستار شهادت در راه حق و مرگ را جز سعادت نمی بیند و زندگی با ستمکاران را جز ملالت و سختی نمی بیند نوع مردم برده ی دنیا هستند نام دین را بر زبان دارند تا روزی که زندگی شان بر وفق مراد باشد از دین دم می زنند اما در بلاها که قرار گرفتند معلوم می شود که دین داران حقیقی اندکند …………….

منبع : لهوف ص ۹۷٫

دیگر ...