logo-samandehi

معجزه ای در هنگام ولادت امام حسین (ع)

شیخ صدوق در کتاب ((کمال الدین)) می نویسد : ابن عباس می گوید :
از پیامبرخدا (ص)شنیدم که می فرمود : همتنا خداوند متعال فرشته ای دبه نام (( دردائیل )) دارد . این فرشته دارای شانزده هزار بال است ، میان هربال وی تابال دیگرش هوایی وجود دارد که فاصله ی آن هوا همانند فاصله میان زمین و آسمان است . روزی آن فرشته با خود میگفت : آیا مافوق پروردگارما چیزی هست ؟
خداوند از گفته وی آگاه شد . پس بالهای اورا دوبرابر افزایش داد که مجموع بالهای او سی و دو هزار بال شد ؛ آنگاه خداوند متعال به او وحی فرمود : پرواز کن . او به پرواز در آمد ومدت پانصد سال پرواز کرد ، ولی هنوز سرش به یکی از قوائم عرش نرسیده بود – که خسته شد – هنگامی که خداوند متعال از خستگی او آگاه شد به او وحی فرمود : ای فرشته ! به جایگاه خویش بازگرد ؛ زیرا که من خدای بزرگ ، برتر وبالاتر از هر بزرگی هستم و بالاتر از من هیچ چیزی نیست ومن هرگز به مکان توصیف نمی شوم .
آنگاه خداوند بالها و مقام اورا گرفت و از صف فرشتگان بیرونش نمود.
هنگامی که امام حسین(ع)در عصر پنج شنبه و شب جمعه چا به عرصه وجود گذاشت خدای مهربان به فرشته خازن آتش [ملک] وحی فرمود : آتش را به خاطر کرامت مولودی که برای محمد(ص) در دنیا متولد شده بر دوزخیان خاموش کن .
به فرشته ی رضوان [خازن بهشت] وحی فرمود : بهشت برین را به خاطر قدوم کریمانه ی مولودی که برای محمد(ص) در دنیا متولد شده ، زینت نموده  و معطر کن .
همچنین خداوند به حوریان وحی فرمود : به خاطر مولودی که در دنیا برای محمد(ص) متولد شده ، خود را آراسته و به دیدار یکدیگر نائل شوند . و نیز خداوند به فرشتگان وحی فرمود : بر خیزید و صف بکشید و مشغول تحمید و تکبیر شوید ؛ چرا که در دنیا برای محمد(ص)مولود مسعودی متولد شده است .
خداوند متعال به جبرئیل وحی فرمود : با هزار قبیله از فرشتگان [ که هر قبیله دوهزارفرشته است]به اسبان ابلق به رنگ سیاه و سفید که زین شده و لگام زده شده اند و بر پشت آنها قبّه های دُرّ و یاقوت و به همراع آنها فرشتگانی به نام روحانیون است  که در دست آنها طبق هایی از نور است ، سوار شوید وبه سوی محمد (ص) بروید و قدوم مولودش را تبریک وتهنیت گوئید .

ای جبرئیل ! به پیامبر بگو من او را ((حسیــن)) نامیدم ، به او تهنیت گفته و او را تسلیت داده و بگو : ای محمد ! اشرار امت تو که بر بدترین اسبان سوارند این فرزندت را می کشند . وای بر قاتل او ؛ وای بر کسانی که اسبهارامی رانند [به جنگ او می روند] ؛ وای بر کسانی که راهنمای آنها می شوند ، من از قاتل حسین(ع) بیزارم ، او نیز ازمن بیزار و دور است چرا که روز قیامت ، جرم قاتل حسین(ع) از همه بزرگتر است  ، روز قیامت قاتل او باکسانی که با خیال خو برای خدا شریک قرار داده اند در آتش خواهند بود ، آتش دوزخ به قاتل حسین (ع) اشتیاق بیشتری دارد از بهشت نسبت به کسانی که خدا را برای رفتن به بهشت اطاعت کرده اند .

رسول خدا (ص) فرمود : در این میان که جبرائیل پیام الهی را گرفته و به سوی زمین فرود می آمد ، به فرشته (( دردائیل )) برخورد .
دردائیل گفت : ای جبرئیل ! امشب در آسمان چه خبر است ؟ آیا برای اهل دنیا قیامتی به پا شده ؟
جبرئیل گفت : نه ، ولیکن نوزادی در دنیا برای حضرت محمد(ص) متولد شده که اینک خداوند مرا فرستاده تا به تبریک و تهنیت گویم .
آن فرشته گفت : ای جبرائیل ! تو را به حق خدایی سوگند می دهم که تو را و مرا آفرید وقتی خدمت حضرت محمد(ص) شرفیاب شدی سلام مرا به حضرتش و بگو تو را به حق این مولود سوگند می دهم که از خدا بخواه تا از من راضی شده و بال و مقام مرا که در میان فرشتگان داشتم  باز گرداند .

جبرئیل به سوی زمین فرود آمد ، وقتی به حضور پیامبرخدا(ص) شرفیاب شد همچنان که خداوند فرموده بود به او تبریک ، تهنیت و تسلیت گفت .
پیامبرخدا(ص)فرمود : آیا امت من او را می کشند؟
جبرئیل گفت : آری ای محمد (ص) . پیامبر خدا (ص) فرمود : آنان از امت من نیستند ؛ من از آنان بیزارم ، خداوند متعال نیز از آنها بیزار است .
جبرئیل گفت : یا محمد (ص) من نیز از آنها بیزارم .

پس از آن پیامبر خدا (ص) نزد فاطمه(س) آمد و به خاطر این نوزاد به وی تبریک وتسلیت گفت . فاطمه زهرا(س) گریست و فرمود : کاش من او را نزاییده بودم ، خداوند قاتلش را وارد دوزخ نماید . پیامبر خدا (ص) فرمود : دخترم فاطمه ؛ من نیز براین امر گواهی میدهم ، ولی حسینم کشته نخواهد شد تا اینکه امایمی از او به وجود آید که از او پیشوایان هدایتگر به وجود خواهند آمد .
آنگاه پیامبر خدا (ص) فرمود : امامان پس از من اینان هستند :
۱-الهادی – هدایتگر – علی (ع)
۲-المهتدی – هدایت کننده – حسن (ع)
۳-الناصر – یاری کننده – حسین (ع)
۴-المنصور – یاری شده – علی بن الحسین (ع)
۵-الشافع – شفاعت کننده – محمدبن علی (ع)
۶-النفّاع – نفع رساننده – جعفربن محمد (ع)
۷-الأمین – امین – موسی بن جعفر (ع)
۸-الرضا – مورد رضایت – علی بن موسی (ع)
۹-الفعّال – فعّال – محمدبن علی (ع)
۱۰-المؤتمن – مؤتمن – علی بن محمد (ع)
۱۱-العلاّم – بسیار دانا – حسن بن علی (ع)
۱۲-القائم – قیام کننده – که عیسی بن مریم ، پشت سرش نماز می خواند .

در این هنگام حضرت فاطمه (س) از گریه آرام شد ، آنگاه جبرائیل قضیه آن فرشته و گرفتاری او را به عرض پیامبر خدا(ص) رسانید .
ابن عباس می گوید : پیامبر خدا (ص) ، امام حسین (ع) را [که در میان پارچه پشمینه ای قنداق شده بود] به سوی آسمان بلند کرد و فرمود : خداوندا ؛ به حقی که این مولود به تو دارد ؛ نه ، بلکه به حقی که تو نسبت به او وجدش محمد و[اجدادش]ابراهیم و اسماعیل و اسحاق و یعقوب داری ، اگر این حسین بن علی فرزند فاطمه در پیشگاه تو حق و قدر و منزلتی دارد ، از دردائیل راضی شو  و بال و مقام او را در میان فرشتگان به او عطا فرما .
پس خدای مهربان دعای پیامبر رحمت را پذیرفت و آن فرشته را آمرزید و بال و مقام او را در میان فرشتگان به او باز گرداند . آن فرشته در بهشت چنین معروف شد که : این آزاد شده ی حسین ابن علی فرزند فاطمه ، دختر رسول خدا است .

اعجاز امیران عالم – ص ۲۷۶

دیگر ...