logo-samandehi

کوفه بعد از مرگ معاویه

کوفه شهری که مرکز سپاه مسلمین و شیعه نشین بودند که در حدود ۹۰ هزار جنگجو داشت وقتی که حضرت علی (ع) این شهر را مرکز خلافت و حکومت خود قرار داد در ان زمان بیشتر مردم شهر شیعه بودند اما بعد از جریان حکمیت خوارج در میان انها پیدا شد که به تدریج به تعدادشان افزوده میشد. وقتی که معاویه در شام خلافت میکرد عده ی از پیروان عثمان به کوفه مهاجرت کردند این افراد همیشه مطابق میل سلاطین و پادشاهان عمل میکردند بنابراین افراد با نفوذ و قدرتمندی شدند. و از همین جا نفاق در ایجا پیدا شد

نفاق این شهر بیشتر از تمام بلاد بود وقتی که معاویه به درک واصل شد این شهر از عمال ستمگر که از جانب معاویه حاکم آنجا بودند آزاد شدند و خوشحال از اینکه امام حسین(ع) با یزید بیعت نکرده است برای همین فرصتی دوباره برای آنها پیش آمد تا خود را از این فقر و از ان گذشته ی تلخ نجات دهند لذا بزرگان این شهر هم چون سلیمان بن صرد خزایی که از اصحاب پیامبر و از شیعیان حضرت علی بود مردم رابه حمایت از امام حسین دعوت کرد تا در منزل او جمع شدند. سلیمان به آنها گفت اینک که معاویه به هلاکت رسیده و امام حسین (ع) از بیعت با یزید امتناع کرده است اگر حقیقتا” میخواهید او را یاری کنید و با دشمنانش بجنگید برای او نامه ای بنویسید و اگر به خود اعتماد ندارید او را فریب ندهید همگی گفتند با دشمنان حسین میجنگیم و خود را فدای او میکنیم.

به فرمان سلیمان از طرف همه ی مردم و عموم شیعیان به امام نامه ایی نوشتند که مضمون ان نامه این بود که پادشاه ستمگری چون معاویه به درک واصل شد و ما از این بابت خشنودیم و اینکه او دشمن امام حسین بود ،حقوق مردم را غصب کرده بود، جان و مال مردم در اختیار او بود، خوبان و مردان خدا را کشت، دین را دستاویز سیاست خود قرار داد ،ثروت را در اختیار ستمگران و اشراف گذاشت اینک به سوی ما بیایید ما والی کوفه را که از عمال یزید است بیرون میکنیم ما را به سوی حق یاری کن که ما امام نداریم . این نامه از طرف ۴ تن از بزرگان شیعه به سوی امام فرستاه شد که تنها یکی از آنها (حبیب بن مظاهر ) در کنار امام تا لحظه ی شهادت ماند. و بقیه امام را تنها گذاشتند و رها کردند.

منبع تاریخ طبری ج۵ ۳۳۸،۳۴۱٫

دیگر ...